Je ne suis pas Charlie (Eu non son Charlie Hebdo)

Artigo de José Antonio Gutiérrez D.

Antes de nada quero aclarar, que considero unha atrocidade o ataque ás oficinas da revista satírica Charlie Hebdo en París e que non creo que, en ningunha circunstancia, sexa xustificable converter a un xornalista, por dubidosa que sexa a súa calidade profesional, nun obxectivo militar. O mesmo é válido en Francia, como o é en Colombia ou en Palestina. Tampouco me identifico con ningún fundamentalismo, nin cristián, nin xudeu, nin musulmán nin tampouco co bobo-secularismo afrancesado, que erixe á sagrada “République” nunha deusa. Fago estas aclaracións necesarias pois, por máis que insistan os gurús da alta política que en Europa vivimos nunha “democracia exemplar” con “grandes liberdades”, sabemos que o Gran Irmán vixíanos e que calquera discurso que se saia do libreto é castigado duramente. Pero non creo que censurar o ataque en contra de Charlie Hebdo sexa sinónimo de celebrar unha revista que é, fundamentalmente, un monumento á intolerancia, ao racismo e á arrogancia colonial.

Miles de persoas, comprensibelmente afectadas por este atentado, fixeron circular mensaxes en francés dicindo “Je suis Charlie” (Eu son Charlie), coma se esta mensaxe fóra o último na defensa da liberdade. Pois ben, eu non son Charlie. Non me identifico coa representación degradante e “caricaturesca” que fai do mundo islámico, en plena época da chamada “Guerra contra o Terrorismo”, con toda a carga racista e colonialista que isto leva. Non podo ver con boa cara esa constante agresión simbólica que ten como contrapartida unha agresión física e real, mediante os bombardeos e ocupacións militares a países pertencentes a este horizonte cultural. Tampouco podo ver con bos ollos estas caricaturas e os seus textos ofensivos, cando os árabes son un dos sectores máis marxinados, empobrecidos e explotados da sociedade francesa, que recibiron historicamente un trato brutal: non se me esquece que no metro de París, a comezos dos 60, a policía masacrou a paus a 200 alxerinos por demandar o fin da ocupación francesa do seu país, que xa deixara un saldo estimado dun millón de “incivilizados” árabes mortos. Non se trata de inocentes caricaturas feitas por libre pensadores, senón que se trata de mensaxes, producidos desde os medios de comunicación de masas (si, aínda que pose de alternativo Charlie Hebdo pertence aos medios de masas), cargados de estereotipos e odios, que reforzan un discurso que entende aos árabes como bárbaros aos cales hai que conter, desarraigar, controlar, reprimir, oprimir e exterminar. Mensaxes cuxo propósito implícito é xustificar as invasións a países do Oriente Medio así como as múltiples intervencións e bombardeos que desde Occidente se orquestran na defensa da nova repartición imperial. O actor español Willy Toledo dicía, nunha declaración polémica -por apenas evidenciar o obvio-, que “Occidente mata todos os días. Sen ruído”. E iso é o que Charlie e o seu humor negro ocultan baixo a forma da sátira.

Non me esquezo da portada do N°1099 de Charlie Hebdo, na cal se trivializaba o masacre de máis de mil exipcios por unha brutal ditadura militar, que ten o beneplácito de Francia e de EEUU, mediante unha portada que di algo así como “Matanza en Exipto. O Corán é unha merda: non detén as balas”. A caricatura era a dun home musulmán cribado, mentres trataba de protexerse co Corán. Haberá a quen lle pareza isto gracioso. Tamén, na súa época, colonos ingleses en Tierra de Fuego crían que era gracioso pousar en fotografías xunto aos indíxenas que “cazaran”, con amplos sorrisos, carabina en man, e co pé encima do cadáver sanguinolento, aínda quente. No canto de graciosa, esa caricatura paréceme violenta e colonial, un abuso da tan ficticia como manoseada liberdade de prensa occidental. Que ocorrería se eu fixese agora unha revista cuxa portada tivese a seguinte leda: “Matanza en París. Charlie Hebdo é unha merda: non detén as balas” e fixese unha caricatura do falecido Jean Cabut cribado cunha copia da revista nas súas mans? Claro que sería un escándalo: a vida dun francés é sacra. A dun exipcio (ou a dun palestino, iraquí, sirio, etc.) é material “humorístico”. Por iso non son Charlie, pois para min a vida de cada un deses exipcios cribados é tan sacra como a de calquera deses caricaturistas hoxe asasinados.

Xa sabemos que vén de aquí cara alá: haberá discursos de defender a liberdade de prensa por parte dos mesmos países que en 1999 deron a bendición ao bombardeo da OTAN, en Belgrado, da estación de TV pública serbia por chamala “o ministerio de mentiras”; que calaron cando Israel bombardeou en Beirut a estación de TV Ao-Manar no 2006; que calan os asasinatos de xornalistas críticos colombianos e palestinos. Logo da fermosa retórica prol-liberdade, virá a acción liberticida: máis macarthismo dizque “anti-terrorismo”, máis intervencións coloniais, máis restricións a esas “garantías democráticas” en vías de extinción, e por suposto, máis racismo. Europa consúmese nunha espiral de odio xenófobo, de islamofobia, de anti-semitismo (os palestinos son semitas, de feito) e este ambiente faise cada vez máis irrespirábel. Os musulmáns xa son os xudeus na Europa do século XXI, e os partidos neo-nazis están a facerse novamente respectábeis 80 anos despois grazas a este repugnante sentimento. Por todo isto, a pesar da repulsión que me causan os ataques de París, Je ne suis pas Charlie.

Nota do editor deste blog:
Christine-Taubira-Charlie-HebdoSe colgo este artigo é porque comparto a reflexión que fai o autor. Aínda que supoño que no é necesario, pero cómpre aclarar unha vez máis, para que non haxa dúbidas ao respecto, que condeno absolutamente o atentado terrorista no que morreron doce persoas, e non hai pretexto algún que xustifique tal masacre. Mais é oportuno tamén recordar que esta revista, a parte das tiras contra o Islam, tamén fixo unha caricatura da ministra francesa Christiane Taubira, que ten moito de racista e pouco de satírica, e iso tamén cómpre telo en conta, que Charlie Hebdo non é o paradigma da virtude precisamente.

 

2 opiniones sobre “Je ne suis pas Charlie (Eu non son Charlie Hebdo)

  1. Hoxe sinto non estar dacoprdo contigo…
    Para min o problema é a xustificación que deron os autores do atentado!…
    “Para vengar o Profeta!”… Manda carallo!…
    Eu “entendería” un atentado “masacre” para vengar o ataque por occidente a varios países árabes, (a Irak, a Libia), por derrocar a gobernos islamitas que chegaran ao poder por vías democráticas…, (Arxelia, Morsi en Exipto)…, polo apoio a Israel coa ocupación e o apartheid en Palestina, etc…
    Por tantas causas, ou xustas ou, cando menos lóxicas, van e reividican o ataque para vengar as ofensas a un “amigo imaxinario”?…
    Non me fodas…, non me fodas!…
    Que voume facer “pastafari” e adorar ao Gran Spaguetti Voador cun colador na cabeza!…
    http://pt.wikipedia.org/wiki/Pastafarianismo

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.